Afscheid nemen is een kunst en soms erg moeilijk. Mijn goede vriend Wim, waar ik gisteren afscheid van heb genomen zei het wat ruwer; opgeven is geen optie, maar wel verdomd moeilijk.

Gisteren ging het eigenlijk best goed. Ik mag iets over onze 61 jaar durende vriendschap vertellen. Na een wat stroeve en emotionele start, nemen de mooie herinneringen aan ons samen de regie over. Ik spreek met passie over onze vriendschap en de avonturen die we samen hebben beleefd. 61 jaar plaatjes draaien voor elkaar (of mekaar zoals goede vrienden tegen elkaar zeggen), onze jeugd in Amsterdam, onze vakanties samen, het leven als tiener en twen ontdekken, je eigen leven leiden en dan weer samenkomen. Het leven is dan een feest.

Maar dan komt toch dat onvermijdelijke moment dat er 1 binnenkort niet meer zal zijn en dan neem je echt afscheid. We hebben dat gelukkig nog met z’n 2en kunnen doen. Nog maar een paar weken geleden draaiden we mooie muziekstukken voor elkaar en illustreren dat met een anekdote, overweging of overpeinzing.

En gisteren was het officiële afscheid met alle familie en vrienden erbij en worden je sombere gedachten werkelijkheid. Maar de echte klap kwam vanmorgen. Ik realiseer me dat Wim en ik mekaar nooit meer een linkje zullen sturen met een nieuwe muzikale ontdekking of met een gouwe ouwe die we helemaal uit het gehoor hebben verloren of iets anders waar goede vrienden mekaar mee bestoken. En omgekeerd is dat ook allemaal waar, geen linkjes met nieuwe ontdekkingen of gouwe ouwen of ander vriendennieuws.

En dan is geen afscheid nemen geen optie, maar het is wel verdomd moeilijk.